ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم

خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید
 و چه بی ذوق جهانی که مرا با تو ندید

رشته ای جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سروقت مرا هم به سر وعده کشید

به کف و ماسه که نایابترین مرجان هاست
 تپش تبزده نبض مرا می فهمید

آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد
مثل خورشید که خود را به دل من بخشید

 ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم
هیچکس مثل تو ومن به تفاهم نرسید

خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد
ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید

منکه حتی پی پژواک خودم می گردم
آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید

 

محمدعلی بهمنی

جهت جلوگیری از اسپم‌ها و کامنت‌های ناخواسته نظر‌ها شما قبل از انتشار احتیاج به تایید مدیر سایت دارند. پس نظر شما بلافاصله بعد از نوشته شدن در سایت منتشر نمی‌شوند. تایید شدن نظر برای انتشار ممکن است تا ۲۴ ساعت طول بکشد.

نظر شما